BuG 391 Ė Bericht uit het Gewisse Ė 7 juli 2018
   
BuG 391 on-line                           Printversie (5p)

Door minimumdienst zelf ter hand te nemen
kan cipiersstaking eindelijk lonend worden
   

De 'opkuis' van Jambon gebeurde vooral bij de cipiers, waar slechts
1 op 5 gepensioneerden vervangen werd zoals hij beloofde in 2014


Worden Brusselaars (en anderen) uit het cipiersberoep
geweerd omdat ze een migratieachtergrond hebben?

Vakbondskracht is ook lessen trekken uit het verleden.
 


Als men niet wil leren van het vakbondsverleden


Wat doe je met woede als de uitdrukking ervan nog meer woede opwekt. De cipierstaking is mensonterend, te vergelijken met een "'terroristische actie' waar mensen zonder verdediging tot niets worden gereduceerd, de vakbond besmeuren zoals het gewelddadig jihadisme dat doet met de islam'" zo poste ik op m'n FB. Dat wordt niet in dank afgenomen door het progressisme of door hen die te blind een bepaald soort 'militantisme' nalopen of propageren. Het 'marxisme' is in de eerste plaats dialectisch denken waarbij de ene pool (de overheid met haar budgetten) dient bestreden door een offensieve actie die personeel, betrokken gevangenen en familie mobiliseert met klare eisen (analyse en dossier) om zo te komen tot een synthese, dwz een verbetering die elke partij dient. Als tegenpool creŽren de cipiers en hun vakbonden nu een onrechtsituatie en distanciŽren ze zich zo van de betrokken gevangenen en hun familie.  Ze kuisen hun schup en laten 'de boel' over aan politie en onmachtge directeurs, en aan 'werkwillige bewakers', de 'ratten', die wel door het stof willen/moeten gaan om nog iets voor de mensen te doen. Van politie verwachten dat zij cipiers in hun beroepsuitoefening vervangen, dus in feite de minimumdiensten gaan leveren is utopie. De politie is daar om de 'veiligheid' te waarborgen, niet om de diensten van de bewakers over te nemen. Wat is er van de beroepseer die men in deze staking volledig te grabbel gooit.

Waarom geen minimumdienstverlening zoals in en Gezondheid en Welzijn?

Wat een verschil met de discussie en keuzes van de Non-Profit beweging in de eerste stakingsactie van langere duur in de gehandicaptensector waar Eigen Thuis een langdurige staking aanging,

Bij de eerste discussie in Eigen Thuis Grimbergen, een home voor 30 zwaar zorgenbehoeftigde gehandicapen, was de vraag of men alles zou neerleggen en de zorg zou overlaten aan Rode Kruis, civiele bescherming, brandweer en vrijwilligers. De gehandicapten waren hierin gesprekspartner en steunden de stakingsactie; Het personeel besliste eigenstandig om zelf voor minimale diensten te zorgen gezien het een specifiek beroep is dat niet zomaar door anderen kan overgenomen worden. Maar het was vooral omdat men zo de organisatie van de staking zelf in handen had en zichzelf niet buiten spel zette door de organisatie van de diensten aan anderen over te laten. In feite is een staking met minimale diensten ook een overnemen van de leiding van de diensten en is het een soort van 'bezetting' van de werkvloer. Elk beroep, ook van de cipiers heeft daarbij zín eigenheid en daar mag men geen afstand van nemen, en daarin kan men zich niet laten vervangen. De minimale zorg die cipiers nu doorgeven aan politie is om al deze redenen een foute keuze, al is het maar om dat de politie enkel om veiligheidsredenen daar is en niet om diensten over te nemen. Politie weigert in deze terecht om als 'ratten' op te treden. Zou men akkoord zijn als interimarbeiders de minimale diensten zouden uitvoeren in de gevangenissen?

Witte Woede: (langdurige) stakingsactie met respect voor de zorgbehoevenden

In Eigen Thuis werd in 1988 met prestatie van 60% van de normale dienst van 1 december 1988 tot 8 mei 1989  langdurig in staking gegaan, met steun van de vakbonden betaling van stakingsgeld. De minimale diensten werden uitsluitend door het personeel geregeld, en stakend personeel werd maar ingeschakeld aanvullend aan wie wenste te werken. Vanaf 1 februari 1989 ging de hele gehandicaptensector in staking met minimale dienstverlening. Deze actie eindigde in een historisch akkoord met nieuwe barema's (loonspanning van 1.78 voor alle beroepen, van arbeiders over opvoeders tot bachelors en directie en een minimale loonspanning tussen barema's (1 tot 2) op alle anciŽnniteitniveaus. Ook de tewerkstelling werd toen flink aangezwengeld. De gehandicapten en hun families alsmede de publieke opinie stond ronduit achter de acties. De vakbonden bepaalden inhoudelijk de dossiers waarop de overheden toegevingen deden. Hiermee was de Witte Woede geboren, dwz langdurige acties, ook stakingen, mťt respect voor de zieken en zorgbehoevenden langs een minimale dienstverlening waarbij de gouverneur, op basis van door de vakbonden goedgekeurde lijsten, opvorderingen doet wanneer er niet voldoende niet-stakers beschikbaar zijn. Zo werd het in overeenkomsten verankerd.

Vakbondskracht is ook de positieve ervaringen valoriseren

Marxisme is ook "historisch materialisme", ondermeer kunnen analyseren waar de dynamieken in het verleden lagen om een fundamentele verbetering te realiseren voor de werknemers en hoe de bestaande krachtverhoudingen, met inbegrip van de rechten van zorg- en dienstbehoevenden, kunnen aangewend worden in het voordeel van de werknemers, verzorgend personeel, cipiers enz... Alleen bestaat er wat de Non-Profit betreft een soort blindheid die niet meer toelaat om te beseffen op welke wijze de Non-Profitsectoren en de Witte Woede de realisatie van hun eisen bereikt hebben, de minimale dienstverlening vormde hierin een kernpunt. Maar zelfs de resultaten worden onder de mat gemoffeld, oa de reeds vanaf 2000 toegepaste 32-uren week voor de 55+.Misschien kan een minimale dienstverlening in de strafinrichtingen, referend naar de Non-Profit, hier een ommezwaai in brengen.

Enkele dossierelementen personeel Strafinrichtingen uitgepluisd

Ten behoeve van de cipiers, hun vakbonden en sympathisanten, en ook om een essentiŽle bijdrage te leveren aan hun dossier, altijd wezenlijk om welk resultaat dan ook te boeken, hierbij enkele grafieken, zoals ook gepost op FB met een korte commentaar.

Het is nooit te laat om zich te bezinnen en lering te trekken uit een wellicht te ongekend verleden.

Grafieken op FB 06/07/2018 en Commentaar FB 05/07/2018

Los van de discussie en m'n standpunt over de staking van de cipiers , hierbij 7 grafieken die een beeld geven van de personeelsbezetting in de strafinrichtingen (dat is ruimer dan de cipiers maar zij vormen toch de hoofdgroep). Wie andere en betere cijfers heeft kan ze me altijd doorgeven, jan@hertogen.be.


 

De eerste grafiek geeft een tijdsevolutie van de tewerkstelling 2008-2017 gemeten op 3/12 van elk jaar. Merk de strikte toepassing van het 'Jambon-principe' bij het begin van de legislatuur, nl op 5 gepensioneerden er maar 1 vervangen. Pas in 2017 wordt de 'opkuis' van gevangenispersoneel gestopt.

De tweede en derde grafiek geeft de leeftijdsverdeling van het personeel van de strafinrichtingen, eerst tot 85 jaar, 4% is ouder dan 65 jaar, heeft iemand daar een verklaring voor, of zijn het oudgedienden die op de betaalrol blijven? en vervolgens de leeftijdsverdeling tot 65 jaar.




   

Het gaat dus overwegend over ouder personeel wat in de 4de grafiek geÔllustreerd wordt met het % 50, 55, 60 en 65%. Zo blijkt 41 % van het gevangenispersoneel ouder te zijn dan 50 jaar. Het komende decennium moet dus bijna de helft van het personeel vervangen worden. Dat is misschien nog de belangrijkste opdracht om in deze vervanging geen restricties te hanteren naar afkomst of geslacht.



   

Bekeken per gewest laat de leeftijdsverdeling van personeel woonachtig in Vlaanderen de grootste veroudering zien.

Uitgezet als % van de bevolking wordt in een volgende grafiek duidelijk dat het personeel woonachtig in Brussel ver onder het aandeel van de Brusselaars in de Belgische bevolking staat, nl 6% ipv van de 11% in de Belgische bevolking. En hoe ouder het personeel hoe lager de aanwezigheid van Brussels gevangenispersoneel.
  


   

Als nu het % gevangenispersoneel woonachtig in elk gewest, naast het % gevangenisplaatsen en vooral ook het % in de bevolking gezet wordt dan wordt deze discrepantie bevestigd. Het aandeel gevangenisplaatsen in Brussel komt praktisch overeen met het aandeel in de bevolking, maar het % gevangenispersoneel zakt praktisch tot de helft. Uit deze grafiek blijkt ook dat 44% van de gevangenisplaatsen zich in WalloniŽ situeert terwijl er maar 32% van de bevolking leeft. Het is vooral ook in het Vlaams gewest dat het meeste gevangenispersoneel woont, 51% tav van 46% van de gevangenisplaatsen.
 


 

Waarom worden niet voldoende cipiers gevonden?
Waarom zijn veel minder Brusselaars cipier?


Worden kandidaat-cipiers met migratieachtergrond voor deze niet-hooggeschoolde jobs geweerd om welke reden dan ook, terwijl zij toch in grote mate aanwezig zijn in 'veiligheidsfirma's' die als het ware een autostrade zijn naar het cipiersberoep. Gaat her er dan niet om dat men geen cipiers vindt, maar dat men ze niet wenst voorzover ze een migratieachtergrond hebben? Doordat de Brusselaars voor 80% een migratieachtergrond hebben is dit al een quasi structurele discriminatie en dient daar, in het vooruitzicht van een vervanging van bijna meer dan de helft van het gevangenispersoneel de komende tien jaar, het roer volledig omgegooid.

Jan Hertogen, socioloog